پرسش: آقای دکتر، مرز سالم بین "بیتفاوتی" و "غرق شدن در اخبار" کجاست؟
پاسخ: مرز سالم جاییه که به "آگاهیت" اضافه میکنی، اما انقدر غرق نمیشی که باعث "فرسودگی" و "استرس" بشه. الان بیشتر توضیح میدم. بیتفاوتی یعنی انسان برای محافظت از خودش، ارتباطش با هیجاناتش رو قطع کنه؛ اینجوری که کلاً خبرها رو انکار میکنه یا وانمود میکنه اتفاق مهمی نیفتاده. درسته که اینکار باعث میشه اضطراب کمتر حس بشه، اما در بلندمدت ایجاد بیحسی، گناه یا جداافتادگی میکنه. غرق شدن یعنی اضافهبار عصبی با پیگیری مداوم خبرها و اسکرول بیپایان، بطوریکه باعث میشه هیجانات بشدت فوران کنه. مغز این حالت رو مثل "خطر دائمی" در نظر میگیره. نتیجهاش میشه اضطراب، بیخوابی، خشم یا ناامیدی. اما مرز سالم، یعنی بتونی آگاهانه تماست با واقعیت رو تنظیم کنی. برای این منظور باید سه چیز همزمان برقرار باشه؛ بدونی چی میگذره؟! نه اینکه ارتباطت رو کامل قطع کنی. دوم حجم خبر محدود باشه؛ مثلاً زمان مشخص در روز، نه تمام روز و سوم بدنت فرصت بازیابی داشته باشه؛ یعنی فاصله از اخبار، ارتباطات اجتماعی و انجام کارهای معمول زندگی. به زبان سادهتر، نه چشمت رو بروی واقعیت ببندی و نه اینکه در دلِ واقعیت بسوزی. بلکه در فاصلهای که هنوز میتونی نفس بکشی بایستی. مرز سالم جاییه که خبرها رو میبینی، اما اجازه نمیدی خبرها تمامِ تو رو ببلعن.